Íspan þjónusta á netinu.

Náttúrulegt gler hefur verið til í náttúrunni frá örófi alda, en það myndast þegar vissar steintegundir bráðna vegna mikils hita (eins og t.d. við eldgos, eldingar eða loftsteinaregn) og kólna svo snögglega aftur. Steinaldarmennirnir eru taldir hafa notað náttúrulegt gler eins og t.d. hrafntinnu í verkfæri sín og vopn.

Í sögu Rómar til forna er að finna heimildir fyrir því að fönískir kaupmenn hafi fyrst orðið meðvitaðir um gler í kringum 5000 f.kr.. Þegar þeir settu brennheita potta sína á niturkubba við eldinn sinn, bráðnuðu kubbarnir á endanum og blönduðust sandinum og mynduðu glæran vökva, fljótandi gler. Þó eru elstu glerhlutirnir sem gerðir voru af mönnum frá öðrum tíma eða frá 3500 f.kr. og voru það aðallega ógegnsæjar perlur sem fundist hafa i Egyptalandi og Mesópótamíu. Í Mesópótamíu var glerhráefnið aðallega notað til þess að glerja leirpotta og vasa. Talið er að þeir hafi uppgötvað glerið af tilviljun og það hafi ekki verið þeir sem breiddu út kunnáttuna. Það voru aðallega fönísku verslunarmennirnir og sjómennirnir sem báru út fréttirnar og vitneskjuna um þessa nýju list, til stranda miðjarðarhafsins. Elsti glervasinn fannst svo í Mesópótamíu og er hann frá 16. öld f.kr. en þá var glerlistinn farin að skjóta rótum víðsvegar um heiminn, meðal annars í Kína.

Árið 650 f.kr. var svo gefin út fyrsta handbókin um glergerð (sem vitað er um). Handbókin sú var rituð á steintöflur sem voru hluti af bókasafni hins Assírska Ashurbanipal.

Blástur á gleri varð að mikilli byltingu í glerlistinni á tímabilinu 27 f.kr. - 14 e.kr.. Langa mjóa málmpípan sem var notuð til þess að blása glerið hefur lítið sem ekkert breyst til dagsins í dag. Stuttu seinna fundu menn upp að hægt var að blása glerið í form og móta það að vilja hvers og eins.

Rómverjarnir voru iðnir við lopann og þarf engan að undra að þeir hafi verið fyrstir til þess að nota glerið í húsagerðarlist sinni. Þeir uppgötvuðu glært gler í kringum 100 e.kr. og fóru þá að nota gler í glugga í húsum sínum. Gæðin voru þó ekki upp á marga fiska og voru það eingöngu mikilvægustu húsin sem skörtuðu glerjuðum gluggum.

Með árunum breyttist innihald glersins og vegna þess hve erfitt var að flytja öll efnin á milli landa gat verið munur á innihaldi glers frá mismunandi heimshornum. Glerlistamennirnir frá Feneyjum fóru þó að vera þekktir fyrir hæfileika sína og gæði glers.

Það var svo á 11. öld sem fyrstu glerskífurnar urðu til en þær voru blásnar eins og annað gler á þeim tíma. Skífurnar voru langar og mjóar og festar saman með blýi. Þannig sköpuðu glerlistamenn nýjan vettvang fyrir glerlistina en þeir fóru að skapa myndir úr glerskífum og blýlistum. Þessa myndaglugga þekkjum við enn í dag úr t.d. kirkjum.

Fyrstu speglarnir urðu svo til í Frakklandi 1688. Þá var fljótandi gleri hellt á sérstök borð og það flatt út. Þegar það kólnaði var það svo pússað og slípað með tækjum og tólum. Þannig fékkst flatt gler sem var vel gegnsætt. Glerið var svo húðað á annarri hliðinni með speglandi málmi sem bráðnaði við lágan hita.

Gleriðnaðurinn breyttist til  muna með iðnbyltingunni á 19.öld.  Gler varð þá mun auðveldara í viðureign. Elstu heimildir um tvöfalt gler eru frá 1865 en þá áttaði Bandaríkjamaðurinn T.D. Stetson sig á því að gler einangrar illa en með því að vera með tvær glerskífur og hafa hreint loft á milli var hægt að ná fram betri einangrun. Markaðssetning á tvöföldu gleri hófst þó ekki fyrr en eftir fyrri heimsstyrjöldina og fór í framleiðslu eins og við þekkjum í dag í kringum 1950.

Árið 1959 fann Sir Alistair Pilkington upp flotglerið en fram að þeim tíma hafði glerið verið véldregið. Með flotglerinu var hægt að hafa glerið jafnþykkt og bætti það útsýnið í gegnum glerið til muna. Á árunum 1980-1990 fundu þeir hjá Pilkington svo upp K-glerið sem hefur enn betri einangrun.

EIns og staðan er í dag er til ógrynni af glertegundum sem þjóna mismunandi þörfum hvers og eins. Það er í raun í höndum okkar allra að finna upp nýjar leiðir til þess að nýta glerið  sem er svo einstaklega skemmtilegt og stílhreint hráefni.