
Við upphaf framleiðslu á einföldu gleri er blandað saman sandi og efnum sem innihalda frumeindirnar kalsín og natrín, auk súrefnis og kolefnis. Sandurinn er blanda af frumeindum kísils og súrefnis. Þegar blandan er hituð blandast efnin saman á fljótandi form og koltvísýringurinn skilst frá. Eftir þetta er blandan kæld snögglega en við það ná frumeindir efnisins ekki að raða sér á reglubundinn hátt. Þess í stað heldur efnið formi vökvans eins og það var fyrir frystingu, sem einkennist af fremur óreglulegri niðurröðun frumeindanna. Þannig er gler í rauninni frystur vökvi sem getur sigið á löngum tíma og orðið misþykkt. En oft virðast hlutir handan glers stundum örlítið óreglulegir.
Ljós kemst óhindrað í gegnum gler eins og önnur ólituð efni. Ljósið sem mannsaugað skynjar er samsett úr gulum, rauðum, grænum og bláum litum og glært gler hleypir öllum litunum í gegn. Litað gler gerir það aftur á móti ekki. Rautt gler hleypir t.d. rauða ljósinu í gegn en ekki hinum litunum. Litað gler hefur þannig aðra samsetningu frumeinda.